Arequipa en de Semana Santa

Het volkslied wordt uit volle borst meegezongen


De processie


Op de Plaza de Armas is altijd wat te doen. Hier een man met een typemachine die voor een paar sol een keurig briefje voor je tikt. De klanten zitten links.

Op het binnenplein bij de kathedraal staat een grote tank met gewijd water waar je een flesje (niet meer dan een halve liter!) uit mag tappen. Het viel ons op dat niemand iets in het bijbehorende geldkistje gooit.

De kathedraal van Arequipa met de fontein op het Plaza de Armas op de voorgrond.

Zondagavond zijn met Peruvian Airlines naar Arequipa gevlogen: een comfortabele en snelle manier (we waren er in vijf kwartier) om ruim 1000 kilometer afstand en het hoogteverschil van zeeniveau naar 3800 m te overbruggen. We verblijven in een hostel aan de rand van de oude binnenstad, waardoor we op loopafstand zitten van de Plaza Major en alle bezienswaardigheden. Het was eigenlijk de bedoeling om vanuit Arequipa nog een tweedaagse tour te maken naar de Colca Canyon, maar we hebben besloten daar van af te zien omdat we hier maar drie dagen zijn. Arequipa is een mooie stad, die omringd wordt door vulkanen en veel te bieden heeft. Bovendien zitten we in de aanloop naar Pasen midden in de Semana Santa en in Peru betekent dat nog iets. Bijna dagelijks zijn er processies waarbij je je ogen uitkijkt. Allereerst natuurlijk de enorme en rijk versierde beelden van Jezus Christus, Maria en diverse heiligen die op de schouders in een optocht worden meegedragen. Een lastige klus die om een perfecte samenwerking van de dragers vraagt, want als er even iemand uit balans raakt begint zo'n beeld vervaarlijk te zwaaien. We verbazen ons ook over de organisatie van zo'n gebeurtenis en over de betrokkenheid van het publiek. Hoewel het aan de ene kant een ongeorganiseerde bende lijkt, blijkt toch steeds weer dat iedereen op het moment supreme wel weet wat hij moet doen. Het valt ook op dat er veel aandacht en eerbied is voor de toespraken, gebeden en het spelen van het volkslied. Ik vind het indrukwekkend om te horen dat iedereen dan mee bidt en uit volle borst mee zingt. We zagen dat in de kerken ook hard wordt gewerkt om alles in gereedheid te brengen voor het Paasfeest. In de kathedraal werd flink gepoetst en kwam er nog enige militaire precisie aan te pas om alle banken weer netjes in het gelid te krijgen. Het contrast met de buitenwereld is soms groot, want een paar honderd meter van het centrale plein is het weer chaos op straat. Mieke en ik genieten hier ook van de vele winkeltjes die vol liggen met allerlei kleurige, kitscherige maar soms ook mooie producten van de omgeving en met z'n vieren genieten we van mooie gebouwen, musea en het Santa Catalina klooster.

Huaraz; deel 2

Uitzicht vanaf de Lazy Dogs Inn

Frank heeft direct contact.

Een van de Lazy Dogs!

Kolibri

De koffie: vlak daarna begon het te schudden en stonden we in no-time buiten!

Afscheid van Olaza's B&B: zonsondergang vanaf het dakterras

De terugreis naar Lima met de VIP-bus.

Zaterdag was onze laatste dag in Huaraz en dat werd een heel bijzondere. Met enige weemoed hebben we onze spullen gepakt en de kamers in Olaza B&B ontruimd. Omdat we pas om 22 uur met de bus naar Lima zouden vertrekken, hebben we de rest van de dag gebruikt om in Huaraz zelf wat boodschappen te doen en daarna zijn we met een taxi naar The Lazy Dog Inn gereden. Een prachtige plek aan de rand van het National Park met uitzicht op de besneeuwde pieken en het dal. We maakten er kennis met Diana Morris, een Canadese vrouw met Nederlandse voorouders die al lange tijd in Zuid-Amerika woont en samen met haar man de Inn runt. Diana is een gastvrije vrouw die verzot is op paarden en op alle mogelijke manieren probeert om de lokale bevolking -en met name de kinderen- een betere toekomst te geven. Het is de moeite waard een kijkje te nemen op haar website: http://www.thelazydoginn.com/ en dan vooral iets te lezen over de projecten. We hebben er een heerlijke middag gehad waar we ook nog wijzer van geworden zijn want Diana kent de Peruanen en de Peruaanse maatschappij goed en kan daar boeiend over vertellen. Heel nuttig voor kersverse schoonouders van een Peruaanse schoondochter! We maakten ook kennis met de honden en de paarden en Frank slaagde er zelfs in een kolibri te fotograferen. Het was een mooie ervaring.

Minder prettig was dat we 's avonds tijdens het eten werden opgeschrikt door een lichte aardschok. In no-time stonden de eigenaars van de restaurants, winkels en hun publiek buiten, wat ons achteraf verbaasde want de toeristen moesten het maar uitzoeken. Het was een vreemde gewaarwording omdat je eigenlijk geen idee hebt wat er aan de hand is. Stephan had in Lima ook wel wat gevoeld, maar stelde ons gerust omdat dit soort bevingen niet ongewoon zijn.

Via internet kwamen we er achter dat er voor de kust, zo'n 85 kilometer van Huaraz een schok van 5,3 op de schaal van Richter had plaatsgevonden. Het lokale nieuws besteedde er niet eens aandacht aan. Alweer een avontuur rijker!

Vanmorgen zijn we heel vroeg aangekomen in Lima waar we nu bij Stephan en Karina zijn. Vanmiddag gaan we weer op tijd naar het vliegveld want we vliegen vanavond door naarArequipa. Benieuwd wat we daar weer gaan beleven!

Huaraz; deel 1

De Huascaran vanaf het dakterras bij Olaza's B&B


Nog meer sneeuw op de bergen


Lagunas Lllanganuco

Mooi plaatje!

Ontbijtje op het dakterras van Olaza's.

Chavin de Huantar: een pre-Inca tempel.

Onze gids David

Traditionele kledij en vervoer.

Na een flinke klimpartij: de waterval!

Boerenerfje waar de mais hangt en ligt te drogen.

Vanaf dinsdag zitten we in Huaraz, dat op ruim 400 km afstand van Lima ligt in een vallei tussen de Cordillera Negra en Cordillera Blanca. We logeren op een erg leuke plek met een dakterras en verblijfsruimte die uitkijken op de besneeuwde bergtoppen. Voor de rest bevalt Olaza's bed & breakfast ook erg goed: erg aardige mensen, de kamers zijn schoon, de bedden prima maar het meest genieten we toch van de rustige omgeving. Het is ook erg handig en gezellig om met z'n vieren op stap te zijn: vier weten er meer dan twee, met z'n vieren kun je gemakkelijk een privé-tripje organiseren en 's-avonds vermaken we ons prima met een kaartspelletje of een beetje kletsen over van alles en nog wat.
Huaraz is een rommelig stadje dat in de jaren 70 grotendeels verwoest is door de aardbeving en daarna weer snel is opgebouwd met weinig oog voor authenticiteit. Maar de natuur er omheen maakt heel veel goed.
Woensdag hadden we stralend weer en zijn we met een gids de bergen in getrokken, met als reisdoel twee bergmeren. We hebben de hoogste bergtoppen, waaronder de Huascaran van 6768 meter hoog in alle glorie kunnen zien en dat is in deze tijd van het jaar best bijzonder. Onze gids wist veel te vertellen en we hebben onze ogen uitgekeken.
Donderdag hadden we minder geluk want we hadden geboekt voor een tocht naar Chavin de Huantar, om daar een pre-Incatempel te bekijken. De tempel was er nog maar de reis er naartoe vonden we een verschrikking. De wegen hier hebben erg veel te lijden van de regen en daardoor zitten er enorme gaten in of is het wegdek soms helemaal weggespoeld. Tel daarbij op dat het zo'n vier uur duurt voor je er bent en dat we een chauffeur troffen die het geen probleem vond om zigzaggend over de weg te schieten waarbij hij naar ons idee soms gevaarlijk dicht langs de afgrond glibberde. Al met al was het geen pretje. De tempel en het verrassend moderne museum waren op zich wel de moeite waard, maar als we hadden geweten dat we daarvoor acht uur in de achtbaan moesten zitten hadden we het niet gedaan.
Vrijdag zijn alleen Bob, Mieke en ik op stap gegaan omdat Frank de hele nacht op het toilet had gezeten. Hij was 's morgens jammergenoeg niet in staat om mee te gaan en wilde liever rustig in het hostel blijven. Hartstikke jammer want het was een geweldig mooie tocht naar Honcopampa, waar je na een wandeling van ongeveer drie kwartier bij een waterval uitkwam. Uitzicht op de Cordillera Negra en de prachtige vallei waren zeer de moeite waard en de weg die we moesten volgen voerde langs een aantal gehuchten waar je nog goed kon zien hoe de Peruanen in de bergdorpen leven.
Zaterdagavond gaan we met de nachtbus terug naar Lima waar we maar heel even blijven omdat we zondagavond doorvliegen naar Arequipa.

Verkeer en vervoer

Bob was weg van deze Toyota Yaris (met kont).


Opgepropt in de combi onderweg naar Miraflores.

Boottochtje vanuit Coallo in Lima.

De hond van de buren houdt de wacht.

Meest opmerkelijke verkeersbord!

Zondagmiddag zijn we van Huancayo teruggegaan naar Lima met een bus. En niet zomaar een bus want Stephan en Ralph hadden ons overtuigd dat de bussen van Cruz del Sur met hun VIPplaatsen voor een comfortabele reis zorgen. Daar waren we ook wel aan toe na de verschillende vervoersmiddelen die we hebben ondergaan. Met name in Lima en Barranca hebben we gebruik gemaakt van vervoer per combi. Dat is een minibusje dat een soort lijndienst onderhoudt op een bepaalde route, maar dan zonder vaste haltes. Op iedere bus zit uiteraard een chauffeur maar ook een soort propper die uit de geopende deur hangt en passagiers probeert te ronselen. Dat is niet voor niets want we kwamen er achter dat ze een prestatieverplichting hebben om zowel op tijd te rijden als ook een bepaald aantal passagiers te vervoeren. Op diverse punten op de route staan controleurs, aan wie ook boetes betaald worden als het niet allemaal gelukt is. De interieurs van de busjes zijn ook bijzonder. Eigenlijk kun je je er geen voorstelling van maken als je het niet gezien en beleefd hebt. Enfin, Bob, Frank, Mieke en ik hebben regelmatig als haringen in een ton gezeten. Bob met zijn knietjes in zijn nek en Frank met alle fotospullen tot boven zijn hoofd gestapeld. God zij dank zijn Mieke en ik niet zo groot *hoewel we hier wel boven de meute uitsteken* maar ook wij moesten soms dubbelgevouwen op een wankel bankje. En dat is nog niet alles want de rijstijl van de chauffeurs lijkt wel op een kamikaze actie, waarbij twee dingen het goed moeten doen, nl. de claxon en de remmen.
Taxi's zijn er in verschillende soorten en voor iedere rit moet er eerst onderhandeld worden over de prijs. Daar zijn we al best handig in geworden al weten we ook wel dat we als gringo's altijd teveel betalen. Sommige taxi's zijn hartstikke netjes en schoon en andere weer zo smerig en gammel dat je je afvraagt of je halverwege niet moet helpen duwen. Verder zie je hier modellen die wij niet kennen> of ze zijn zo oud dat ze allang uit het straatbeeld verdwenen zijn of ze zijn niet op de Nederlandse markt. Zo is Bob helemaal weg van een Toyota Yaris met kont. Speciaal voor hem hebben we in Huancayo daar een ritje mee gemaakt.

Maar nu de VIPbus. Geweldig was dat. De businessclass in een vliegtuig is er niets bij. Helaas zijn we vergeten om een foto te maken maar dat komt nog. We moeten er nog drie keer een ritje mee maken van ruim acht uur. Dat brengt me op het punt dat we wel erg veel kilometers afleggen deze vakantie. Bob houdt het bij en we zitten al op ruim 14.000 km inclusief natuurlijk de vliegreis.
Al die claxonerende auto's brengen met zich mee dat met name Lima een ontzettend lawaaige stad is. Maar ook in Huancayo werd de hele dag en nacht rond het centrale plein getoeterd en irritant gefloten door politieagenten van de Politia Transito die zich alleen maar bemoeien met het verkeer. Het zijn vaak vrouwen die zich bepakt, gezakt en gewapend midden in het verkeersgeweld weten te handhaven. Dat dat lukt heeft ook te maken met het respect dat Peruanen voor autoriteit hebben. Het verkeersbord dat verbiedt om te toeteren vonden we wel grappig. En o ja: de hond is de hond van de buren van Stephan en Karina, die meer bij hen is dan thuis. Wij noemen hem Scoobydo, maar hij heet anders.

Wat doen we nog meer in Peru

Het waterpark in Lima is 's avonds een feest van licht.

Op bezoek bij de familie van Karina. Oma had gekookt.

Met de trein van Lima naar Huancayo, dwars door de Andes.

Torre Torre: een bijzonder landschap dat ons deed denken aan Capadocië in Turkije.

Na de tocht door de modder naar de schoenepoetsers op de Plaza de Armas in Huamcayo.

De eerste dagen in Peru stonden in het teken van de bruiloft en nu zijn we het land aan het verkennen. Allereerst zijn we in Lima zelf op stap gegaan samen met Ralph, Stephan en Karina en ook een keer met z'n vieren. Het vervoer is een belevenis op zich, vooral als je gebruik maakt van combi's of een bus. In Lima hebben we het mooie oude centrum bezocht, het waterpark met indrukwekkende fonteinen en een gigantisch waterorgel, Coallo waar een oud fort ligt en waar we een uurtje heerlijk hebben rondgevaren met een bootje op de Grote Oceaan en natuurlijk Miraflores. Lima is een stad van vele gezichten. Er is enorme armoede, die gepaard gaat met onvoorstelbare troep, viezigheid en chaos. Maar er zijn ook delen die goed verzorgd en rustiger zijn. Tijdens ons verblijf heeft het ook twee keer geregend, dat wil zeggen dat er drie druppels zijn gevallen en de ruitenwissers 1 keer aan moesten. Donderdagavond hebben we bij de ouders van Karina thuis gegeten, waar we zeer gastvrij onthaald werden.
Gisteren zijn we met de trein van Lima naar Huancayo gereden. Een prachtige tocht door de Andes, die je in ruim twaalf uur tijd over 335 kilometer van zeeniveau naar bijna 5000 meter brengt en weer terug naar 3250 waar Huancayo ligt. Helaas kreeg Bob op het hoogste stuk last van hoogteziekte, maar gelukkig werd het beter toen we weer afdaalden. De treinreis was tot onze verrassing inclusief twee maaltijden, die erg lekker waren. En dat voor 100 sol *nog geen 25 euro* per persoon! We hadden vanuit Nederland een hotel geboekt, maar dat was zo smerig dat we de stoute schoenen aangetrokken hebben en naar een ander hotel zijn vertrokken. Vanmorgen zijn we met een ontzettend aardige gids de bezienswaardigheden van Huancayo gaan bekijken die zeer de moeite waard bleken te zijn. Hoogtepunt was het bezoek aan Torre Torre, waar we als een stel klipgeiten achter de gids aan moesten om prachtig uitgesleten rotsformaties te bekijken.
Dit is in vogelvlucht wat we tot nu toe gedaan hebben. En er volgt nog meer, dus blijf ons volgen!

De bruiloft; deel 3

De ambtenaar van de burgerlijke stand had heel wat voor te lezen.

Ook het burgerlijk huwelijk werd bezegeld met een kus.

Statieportret tussen de vlaggen.

En nog een keer met de ouders van Karina.....

... en de beide oma's.

Maandag was de dag van het burgerlijk huwelijk. In Nederland zou je het niet voor elkaar krijgen om eerst in de kerk te trouwen en daarna voor de wet, maar in Peru is dat geen probleem. Stephan en Karina waren verplicht te trouwen in de wijk Ate waar haar ouders wonen, omdat Karina daar nog stond ingeschreven. Het gemeentehuis van Ate is als zodanig alleen herkenbaar aan een groot bord aan de gevel. Van buiten ziet het er niet uit en van binnen eigenlijk ook niet, tot je in de trouwzaal komt. Wat opviel was dat er erg aardige mensen werken: de bode, de meneer van de beveiliging, de assistent van, èn de ambtenaar van de burgerlijke stand zelf waren allemaal even behulpzaam. Ik mocht de getuige van Stephan zijn en aan dat erebaantje heb ik een blauwe wijsvinger overgehouden. Voor de plechtigheid begon werden de getuigen en het bruidspaar apart genomen omdat er nog kopieën moesten worden ingeleverd en diverse paperassen (met de hand, maar wel in schoonschrift !) moesten worden ingevuld en getekend. Alleen een handtekening is niet genoeg want ernaast moet ook nog een vingerafdruk van je rechter wijsvinger komen. Dat moest dus vier keer gebeuren.
Het is voor ons onvoorstelbaar dat er in het gemeentehuis alleen papieren dossiers zijn en dat je voor een kopietje naar de copyshop moet aan de overkant van de straat. Er zijn nl. geen kopieerapparaten in het gemeentehuis en als er een duplicaat van een akte nodig is, wordt die gewoon in tweevoud opgemaakt. Let wel: met de hand uitgeschreven, want er is ook geen pc in het hele gebouw te vinden.
Het gezelschap was minder groot dan bij het kerkelijk huwelijk en we pasten dan ook prima met z'n allen in de trouwzaal die niet groot was maar er prachtig uitzag. Net als Karina, die speciaal voor deze dag zelf een jurk had ontworpen en in haar handen een bosje rode tulpjes van zijde had dat Mieke voor haar had meegenomen. Ze was weer een plaatje en was erg blij dat de oma van vaderskant en haar beide broers er deze dag ook bij konden zijn. Geassisteerd door de bode maakte de ambtenaar van de burgerlijke stand er een mooie plechtigheid van die werd afgesloten met de gebruikelijke statieportretten tussen de vlaggen van Peru en Lima.
Toen ook de nodige handen waren geschud ging het per combi (een minibus waar heel veel mensen in blijken te passen) naar het restaurant voor een gezamenlijke lunch. Er was nog even paniek omdat Karina's moeder en haar tante nergens meer te bekennen waren. Ze waren op eigen houtje vervoer gaan regelen voor het hele gezelschap, maar dat was blijkbaar een hele klus want ze bleven maar weg. Omdat ze netjes hun mobiel hadden afgezet in het gemeentehuis waren ze ook niet meer bereikbaar. Gelukkig doken ze nog op tijd op in het restaurant om te toasten op het bruidspaar en met elkaar te lunchen. Na nog een keer een dankwoord van bruid en bruidegom aan alle aanwezigen, kwam er een eind aan twee heel bijzondere dagen.

De bruiloft; deel 2

Een stralende bruid danst met zwager Ralph.


De cadeautjes en kaarten uit Holland worden uitgebreid bekeken.

Bijna vergeten om de bruidstaart aan te snijden!

Er werd volop gedanst op de muziek van de Mariachi-band.

Senor y senora van Erp !

Ook de oma van Karina draaide een rondje op de dansvloer met de bruidegom.

Na de inzegening van het huwelijk is de meeste tijd gaan zitten in het in wisselende samenstelling samen met het bruidspaar poseren voor de foto's. De regie was in handen van de bruid zelf, haar moeder en een paar tantes die allemaal iets anders in het hoofd hadden! We hebben het allemaal met belangstelling en plezier gevolgd en zijn braaf in de houding gaan staan als dat van ons werd gevraagd: vóór het altaar (niet er op: hier in Peru is dat nog een echt een plek in de kerk die niet zomaar betreden wordt), buiten op de trappen van de kerk, voor de fontein op de Plaza en toen was het genoeg. Het was wel duidelijk dat niet alleen het bruidspaar maar ook wij Hollanders een bezienswaardigheid vormden voor de locals. Daar moesten we wel een beetje aan wennen.
Nadat er buiten witte en goudkleurige ballonnen waren opgelaten en er overvloedig was gestrooid met rijst en bloemblaadjes konden we terug naar Barranca, waar het feest werd voortgezet.
Stephan en Karina werden onder luid geklap van de bruiloftsgasten binnengehaald door een echte Mariachi-band. Daarna dankte het bruidspaar naar Peruaans gebruik alle mensen die er waren voor hun komst en gingen eerst met elkaar en daarna met alle bruiloftsgasten dansen. Stephan had het flink druk want er waren natuurlijk drie moeders, de nodige tantes, oma en niet te vergeten een leger vriendinnen van Karina, maar hij heeft het dapper doorstaan.

Gelukkig kon hij ook rekenen op assistentie van Ralph, die erg in de belangstelling stond en zich daar weer goed doorheen sloeg. Na een uur van zingen en dansen vertrok de band, ging het bruidspaar zich verkleden en konden wij een beetje bijkomen voor het diner begon. Heerlijk Peruaans traditioneel eten, dat we van de tantes allemaal moesten proberen en opeten. Na het diner was er eindelijk gelegenheid om de uit Holland meegebrachte cadeau's te overhandigen waar Stephan en Karina heel erg blij mee waren. En toen weer gauw omkleden en terug naar Lima met de bus, waar we om negen uur moe maar ook heel voldaan aankwamen.

De bruiloft; deel 1

Het bruidspaar met de moeder van de bruidegom en de vader van de bruid.

De kus.......

Het huwelijk werd ingezegend door Pater Pio, een goede bekende van Karina.

Mieke en Stephan komen als eersten de kerk in terwijl de bruidsmars wordt gespeeld.

De trouwauto was prachtig versierd.

Zondag was de grote dag en werd ook duidelijk wat er in die kartonnen dozen verstopt zat.

Allereerst een prachtige trouwjurk, sluier, bruidsboeket en corsages. Karina was een stralende bruid en Stephan een toch wat nerveuze maar knappe bruidegom. De trouwauto was opzienbarend, (ons vervoer ook, maar daarover later meer), de kerk mooi versierd, de zon scheen, Mieke gaf haar zoon weg en de papi van Karina zijn dochter, die allebei met de juiste formuleringen en op het juiste moment verklaarden dat ze voor elkaar kozen, de pastoor sprak mooie woorden en het was een geweldig feest om erbij te zijn. Hier zijn alvast een paar foto's die voor zichzelf spreken.

Naar Barranca

Zaterdagochtend zijn we met de taxi naar het appartement van Stephan en Karina gereden. Eigenlijk een ritje van niks en Karina had ons op het hart gedrukt dat het niet meer dan 3 sol mocht kosten. Het werden er 5 die we graag betaalden omdat onze chauffeur nog een broekkie was die tenminste een beetje voorzichtig reed, waardoor we zonder hartverzakkingen aankwamen. Na een kopje koffie zijn we met in de bagage een stapel intrigerende kartonnen dozen, samen met Karina en Stephan en twee buurvrouwen naar het busstation gereden. Zo kregen we tegelijk een beeld van Lima, maar daar vertellen we later meer over.
Bij het busstation stonden al meer bruiloftsgasten te wachten en nadat ook de ouders van Karina waren aangekomen zijn we in de bus naar Barranca gestapt. Dat klinkt eenvoudig, maar is voor onze begrippen een hele operatie, vooral omdat iedereen zich bemoeit met elkaar en met wat er moet gebeuren. Na vier uur bussen kwamen we aan in Barranca, waar we in optocht naar het hotel zijn gelopen. Karina en Stephan moesten door naar Pativilca om zich nog een keer voor te bereiden op de ceremonie in de kerk en wij zijn toen met Bob en Mieke en Ralph een hapje gaan eten. 's Avonds hebben we eigenlijk pas echt kennis gemaakt met de ouders van Karina en met haar oma. De communicatie is lastig want zij spreken alleen Spaans en dat van ons is niet best.
Maar met handen en voeten en de hulp van Karina kwamen we toch een eind.

Aankomst

Na een lange reis zijn we goed aangekomen in Lima. Stephan, Karina en Ralph stonden ons op het vliegveld op te wachten, maar moesten even geduld hebben omdat het vliegtuig wat verlaat was en omdat we het geluk hadden eruit gepikt te worden voor een bagagecheck. Het was heel fijn elkaar weer te zien en natuurlijk moet er dan ook over en weer het een en ander bijgekletst worden. Met twee taxis zijn we naar ons naar hotel in La Molina gereden en die tocht was voor ons een waar avontuur. Busjes en auto's krioelen toeterend door de straten en missen elkaar en voetgangers die het wagen over te steken, steeds op een haar na. Nadat de bagage was afgeleverd in het hotel zijn we in de buurt nog iets gaan eten en drinken. Van het bijkletsen kwam nog niet zoveel omdat er in het restaurant een bandje oorverdovend hard aan het spelen was. We hebben nog de tijd daarvoor, maar eerst ..... de bruiloft.

De uitnodiging voor de bruiloft

De uitnodiging is natuurlijk in twee talen!
Ziet er wel lief uit.