De bruiloft; deel 3

De ambtenaar van de burgerlijke stand had heel wat voor te lezen.

Ook het burgerlijk huwelijk werd bezegeld met een kus.

Statieportret tussen de vlaggen.

En nog een keer met de ouders van Karina.....

... en de beide oma's.

Maandag was de dag van het burgerlijk huwelijk. In Nederland zou je het niet voor elkaar krijgen om eerst in de kerk te trouwen en daarna voor de wet, maar in Peru is dat geen probleem. Stephan en Karina waren verplicht te trouwen in de wijk Ate waar haar ouders wonen, omdat Karina daar nog stond ingeschreven. Het gemeentehuis van Ate is als zodanig alleen herkenbaar aan een groot bord aan de gevel. Van buiten ziet het er niet uit en van binnen eigenlijk ook niet, tot je in de trouwzaal komt. Wat opviel was dat er erg aardige mensen werken: de bode, de meneer van de beveiliging, de assistent van, èn de ambtenaar van de burgerlijke stand zelf waren allemaal even behulpzaam. Ik mocht de getuige van Stephan zijn en aan dat erebaantje heb ik een blauwe wijsvinger overgehouden. Voor de plechtigheid begon werden de getuigen en het bruidspaar apart genomen omdat er nog kopieën moesten worden ingeleverd en diverse paperassen (met de hand, maar wel in schoonschrift !) moesten worden ingevuld en getekend. Alleen een handtekening is niet genoeg want ernaast moet ook nog een vingerafdruk van je rechter wijsvinger komen. Dat moest dus vier keer gebeuren.
Het is voor ons onvoorstelbaar dat er in het gemeentehuis alleen papieren dossiers zijn en dat je voor een kopietje naar de copyshop moet aan de overkant van de straat. Er zijn nl. geen kopieerapparaten in het gemeentehuis en als er een duplicaat van een akte nodig is, wordt die gewoon in tweevoud opgemaakt. Let wel: met de hand uitgeschreven, want er is ook geen pc in het hele gebouw te vinden.
Het gezelschap was minder groot dan bij het kerkelijk huwelijk en we pasten dan ook prima met z'n allen in de trouwzaal die niet groot was maar er prachtig uitzag. Net als Karina, die speciaal voor deze dag zelf een jurk had ontworpen en in haar handen een bosje rode tulpjes van zijde had dat Mieke voor haar had meegenomen. Ze was weer een plaatje en was erg blij dat de oma van vaderskant en haar beide broers er deze dag ook bij konden zijn. Geassisteerd door de bode maakte de ambtenaar van de burgerlijke stand er een mooie plechtigheid van die werd afgesloten met de gebruikelijke statieportretten tussen de vlaggen van Peru en Lima.
Toen ook de nodige handen waren geschud ging het per combi (een minibus waar heel veel mensen in blijken te passen) naar het restaurant voor een gezamenlijke lunch. Er was nog even paniek omdat Karina's moeder en haar tante nergens meer te bekennen waren. Ze waren op eigen houtje vervoer gaan regelen voor het hele gezelschap, maar dat was blijkbaar een hele klus want ze bleven maar weg. Omdat ze netjes hun mobiel hadden afgezet in het gemeentehuis waren ze ook niet meer bereikbaar. Gelukkig doken ze nog op tijd op in het restaurant om te toasten op het bruidspaar en met elkaar te lunchen. Na nog een keer een dankwoord van bruid en bruidegom aan alle aanwezigen, kwam er een eind aan twee heel bijzondere dagen.