Verkeer en vervoer

Bob was weg van deze Toyota Yaris (met kont).


Opgepropt in de combi onderweg naar Miraflores.

Boottochtje vanuit Coallo in Lima.

De hond van de buren houdt de wacht.

Meest opmerkelijke verkeersbord!

Zondagmiddag zijn we van Huancayo teruggegaan naar Lima met een bus. En niet zomaar een bus want Stephan en Ralph hadden ons overtuigd dat de bussen van Cruz del Sur met hun VIPplaatsen voor een comfortabele reis zorgen. Daar waren we ook wel aan toe na de verschillende vervoersmiddelen die we hebben ondergaan. Met name in Lima en Barranca hebben we gebruik gemaakt van vervoer per combi. Dat is een minibusje dat een soort lijndienst onderhoudt op een bepaalde route, maar dan zonder vaste haltes. Op iedere bus zit uiteraard een chauffeur maar ook een soort propper die uit de geopende deur hangt en passagiers probeert te ronselen. Dat is niet voor niets want we kwamen er achter dat ze een prestatieverplichting hebben om zowel op tijd te rijden als ook een bepaald aantal passagiers te vervoeren. Op diverse punten op de route staan controleurs, aan wie ook boetes betaald worden als het niet allemaal gelukt is. De interieurs van de busjes zijn ook bijzonder. Eigenlijk kun je je er geen voorstelling van maken als je het niet gezien en beleefd hebt. Enfin, Bob, Frank, Mieke en ik hebben regelmatig als haringen in een ton gezeten. Bob met zijn knietjes in zijn nek en Frank met alle fotospullen tot boven zijn hoofd gestapeld. God zij dank zijn Mieke en ik niet zo groot *hoewel we hier wel boven de meute uitsteken* maar ook wij moesten soms dubbelgevouwen op een wankel bankje. En dat is nog niet alles want de rijstijl van de chauffeurs lijkt wel op een kamikaze actie, waarbij twee dingen het goed moeten doen, nl. de claxon en de remmen.
Taxi's zijn er in verschillende soorten en voor iedere rit moet er eerst onderhandeld worden over de prijs. Daar zijn we al best handig in geworden al weten we ook wel dat we als gringo's altijd teveel betalen. Sommige taxi's zijn hartstikke netjes en schoon en andere weer zo smerig en gammel dat je je afvraagt of je halverwege niet moet helpen duwen. Verder zie je hier modellen die wij niet kennen> of ze zijn zo oud dat ze allang uit het straatbeeld verdwenen zijn of ze zijn niet op de Nederlandse markt. Zo is Bob helemaal weg van een Toyota Yaris met kont. Speciaal voor hem hebben we in Huancayo daar een ritje mee gemaakt.

Maar nu de VIPbus. Geweldig was dat. De businessclass in een vliegtuig is er niets bij. Helaas zijn we vergeten om een foto te maken maar dat komt nog. We moeten er nog drie keer een ritje mee maken van ruim acht uur. Dat brengt me op het punt dat we wel erg veel kilometers afleggen deze vakantie. Bob houdt het bij en we zitten al op ruim 14.000 km inclusief natuurlijk de vliegreis.
Al die claxonerende auto's brengen met zich mee dat met name Lima een ontzettend lawaaige stad is. Maar ook in Huancayo werd de hele dag en nacht rond het centrale plein getoeterd en irritant gefloten door politieagenten van de Politia Transito die zich alleen maar bemoeien met het verkeer. Het zijn vaak vrouwen die zich bepakt, gezakt en gewapend midden in het verkeersgeweld weten te handhaven. Dat dat lukt heeft ook te maken met het respect dat Peruanen voor autoriteit hebben. Het verkeersbord dat verbiedt om te toeteren vonden we wel grappig. En o ja: de hond is de hond van de buren van Stephan en Karina, die meer bij hen is dan thuis. Wij noemen hem Scoobydo, maar hij heet anders.