Terug naar Lima en naar huis

Ons hotel had een klein, maar heerlijk zwembadje......

en lekkere ligbedjes.

De oase van Huacachina

De zwaar beschadigde kathedraal van Senor de Luren

Vandaag gaan we terug naar Lima en morgenavond (woensdag) vliegen we via Madrid naar Brussel waar we donderdagavond laat aan komen. Gisteren hebben we nog een en ander in en rond Ica bekeken. Ica is aan het herstellen van de zware aardbeving in 2007, waarvan de officieel vastgestelde kracht 7.9 bedraagt. Het verhaal gaat dat de auroriteiten er belang bij hebben om dat zo te houden want bij een aardbeving van 8 of meer moet de overheid veel meer geld stoppen in herbouw en herstel, ook van prive eigendommen. De kathedraal van El Senor de Luren is ook flink beschadigd. Voor de inwoners van Ica is dit gebouw erg belangrijk maar ondanks het feit dat er voldoende fondsen beschikbaar zijn is men nog niet begonnen met het herstel. Ook weer omdat de autoriteiten het nog niet eens zijn over hoe dat moet worden aangepakt. Vlak bij Ica ligt de oase Huacachina: tussen enorme zandduinen waar je met een buggy of sandboard vanaf kunt racen, ligt een klein meertje omringd door palmbomen. Ica is ook bekend om de productie van wijn en pisco. We bezochten de oudste bodega waar we zagen hoe dat in zijn werk gaat en natuurlijk mochten we ook nog proeven. Met een alcoholpercentage van 45 % is de pisco erg sterk spul en na een paar voorzichtige nipjes hebben we de rest dan ook maar aan de mamapacha geoffreerd: gewoon tussen de oleanders gegooid!
Ik schreef al eerder dat we in een van de droogste gebieden ter wereld zitten, maar gisteravond maakten we toch even mee dat het een paar druppels regende. Only once a year, zei de receptionist van het hotel. Hebben wij weer. Wat we ook hebben is dat onze vip-bus vanavond niet rijdt. Er zijn mijnwerkers aan het staken en die hebben rondom Arequipa (waar onze bus vandaan moet komen) de wegen geblokkeerd. We gaan nu met de lokale bus (zonder airco) die tussen Ica en Lima pendelt en hopen maar dat we onderweg niet smelten, want het is erg heet.

Dit is het laatste stukje over onze reis naar Peru.
We hebben er van genoten en gaan morgen vast dikke tranen huilen als we afscheid moeten nemen van Stephan, Karina en haar familie. Woensdag doen we dat nog eens dunnetjes over als we Bob en Mieke gedag zeggen en weer in ons eigen vertrouwde leven terugstappen. Gelukkig hebben we mooie herinneringen, foto's en verhalen. Jullie gaan ervan horen!

Ica en de Islas Ballesteras

De familie op pad!

Een spectaculair zicht op de kustlijn bij Paracas

De bewoners van de eilandjes

We zijn met de boot door deze "poort" gevaren.

De Candalabra

Vandaag is het eerste Paasdag en we zitten aan de rand van het zwembad een beetje bij te komen van de drukte in verband met de paasdagen. Morgen moeten alle Peruanen weer gewoon aan het werk en daarom is het gros van de gasten in ons hotel alweer vertrokken. We vinden dat niet zo erg want er was hier een soort Cosa Nostra familie van Peruanen neergestreken die in het toch al niet zo grote hotel overal nadrukkelijk aanwezig was. De herrie was niet van de lucht en we hebben met verbazing gekeken hoe Peruanen met hun kinderen omgaan. Karina vertelde ons later dat Peruaanse kinderen erg verwend worden en eigenlijk altijd hun zin krijgen. Dat hadden we dus al gezien.

Gisteren zijn we een tour gaan maken naar de Islas Ballesteras en door het National Park, dat tot een van de droogste gebieden ter wereld behoort en ook beschermd wordt. De boottocht naar de eilanden die wel de kleine Galapagos worden genoemd, was heel erg leuk. Onderweg zagen we nog een van de tekeningen die de Nazca's vermoedelijk hebben achtergelaten in de woestijn. Wetenschappers zijn het nog steeds niet eens over de oorsprong en bedoeling van die tekeningen, maar indrukwekkend zijn ze wel. Op de eilandjes zelf zie je veel verschillende soorten vogels die er of permanent verblijven of op trektocht zijn en zeerobben.

In het park zelf zijn we door de woestijn gereden en hebben we genoten van de spectaculaire kustlijn. De foto's spreken voor zich!

Arequipa en op weg naar Ica

De vulkaan Misti vanaf het dak van het Santa Catalina Klooster


En vanaf het dakterras van ons hostel in Arequipa.

Doorkijkje in het klooster

In Arequipa hebben we alles lopend kunnen bekijken. Dat was ook wel een verademing want tot nu toe moesten we voor alles wat we wilden bezoeken een taxi- of een busrit maken. Lopend door een stad krijg je ook meer mee van hoe het dagelijks leven er uit ziet en je bent natuurlijk ook een gewillige prooi voor allerlei lieden die iets aan de man willem brengen. Het valt ons op dat Peruanen daar niet vervelend opdringerig in zijn. In Arequipa zijn ze meer op toerisme gericht en werd er op straat ook regelmatig een gesprekje in het engels met ons aangeknoopt.

Een belangrijke bezienswaardigheid is het Santa Catalina klooster dat midden in het centrum ligt en haast een dorp op zichzelf vormt. We hebben er op ons gemak doorheen gewandeld en erg genoten van de rust en de sfeer. Spectaculair was het uitzicht vanaf het dak van het klooster op de vulkanen die om Arequipa heen liggen.

Woensdagavond zijn we met de nachtbus van Arequipa naar Ica gereden. Een lange rit van ruim elf uur. Ik kon niet goed slapen en heb dankzij de volle maan nog heel wat van het landschap onderweg kunnen zien. Het stuk langs de grote oceaan voert over enorme kliffen met scherpe bochten en behoorlijk diepe ravijnen waar je de golven wit schuimend in zag breken. Heel mooi, maar soms ook beangstigend: ik was blij met de Christoffel die Rina ons meegaf voor onderweg!

Donderdagochtend arriveerden we in ons hotel in Ica, waar een paar uur later Stephan en Karina ook aankwamen. We willen hier samen met hen nog een beetje bijkomen en ook nog een en ander gaan bekijken.

Eten en drinken en wat daar nog meer bij hoort

We zijn nu ruim drie weken in Peru en we hebben inmiddels een aardig beeld van de keuken. Een belangrijk verschil met Holland is dat de hoofdmaaltijd vroeg in de middag wordt genuttigd en dat die altijd bestaat uit gekookt voedsel. Stephan vertelde ons dat er 's-morgens gekookt wordt en dat daar eigenlijk drie maal per dag van wordt gegeten. Wij kregen in de hostels altijd een ontbijtje met vruchtensap, brood, boter en jam, desgwenst aangevuld met gekookte eieren of roerei. Het brood vinden we erg lekker. Peru kent een aantal specifieke gerechten waarvan de gebakken cavia misschien de meest bekende is. Een keer geprobeerd, maar die smaakt zelf naar niks. De aardappelen die erbij hoorden waren wel erg lekker. Kip wordt het meeste gegeten en overal krijg je rijst bij. Wij vinden het lastig om in de lokale tentjes te gaan eten. Een maaltijd is dan er goedkoop, maar ze zien er niet erg aantrekkelijk uit en de enkele keer dat we het probeerden kwamen we bedrogen uit vanwege het feit dat onze magen en darmen niet goed reageren op al dat exotische gedoe. Niks gewend, die gringo's. Gelukkig hebben we van de GGD goede pilletjes meegekregen om de ongemakken het hoofd te kunnen bieden en een dagje alleen een broodje eten doet ook wonderen. Op straat word je regelmatig geconfronteerd met Peruanen die aan het eten zijn. Soms hebben ze iets meegenomen van thuis en soms nemen ze iets van de stalletjes of venters op straat, die van alles klaarmaken en aanbieden. Dat durven we helemaal niet aan. We zijn daardoor meestal "duur" uit voor het eten: met z'n vieren besteden we in totaal tussen de 20 en 25 euro voor een warme maaltijd, inclusief de drankjes. Bob en Frank zijn erg te spreken over het bier, dat van een prima kwaliteit is. Het is soms wel moeilijk om het ook gekoeld te krijgen. Mieke en ik zijn meer van de limonade die van vers geperste limoenen wordt gemaakt en de Inka Kola. Toen we daarvan de eerste keer een flesje voor onze neus hadden staan kregen we tegelijkertijd door waar het naar rook: exota! Het bleek ook zo te smaken en we waren weer even terug in onze kinderjaren.