Ons hotel had een klein, maar heerlijk zwembadje......
en lekkere ligbedjes.
De oase van Huacachina
De zwaar beschadigde kathedraal van Senor de Luren
Vandaag gaan we terug naar Lima en morgenavond (woensdag) vliegen we via Madrid naar Brussel waar we donderdagavond laat aan komen. Gisteren hebben we nog een en ander in en rond Ica bekeken. Ica is aan het herstellen van de zware aardbeving in 2007, waarvan de officieel vastgestelde kracht 7.9 bedraagt. Het verhaal gaat dat de auroriteiten er belang bij hebben om dat zo te houden want bij een aardbeving van 8 of meer moet de overheid veel meer geld stoppen in herbouw en herstel, ook van prive eigendommen. De kathedraal van El Senor de Luren is ook flink beschadigd. Voor de inwoners van Ica is dit gebouw erg belangrijk maar ondanks het feit dat er voldoende fondsen beschikbaar zijn is men nog niet begonnen met het herstel. Ook weer omdat de autoriteiten het nog niet eens zijn over hoe dat moet worden aangepakt. Vlak bij Ica ligt de oase Huacachina: tussen enorme zandduinen waar je met een buggy of sandboard vanaf kunt racen, ligt een klein meertje omringd door palmbomen. Ica is ook bekend om de productie van wijn en pisco. We bezochten de oudste bodega waar we zagen hoe dat in zijn werk gaat en natuurlijk mochten we ook nog proeven. Met een alcoholpercentage van 45 % is de pisco erg sterk spul en na een paar voorzichtige nipjes hebben we de rest dan ook maar aan de mamapacha geoffreerd: gewoon tussen de oleanders gegooid!
Ik schreef al eerder dat we in een van de droogste gebieden ter wereld zitten, maar gisteravond maakten we toch even mee dat het een paar druppels regende. Only once a year, zei de receptionist van het hotel. Hebben wij weer. Wat we ook hebben is dat onze vip-bus vanavond niet rijdt. Er zijn mijnwerkers aan het staken en die hebben rondom Arequipa (waar onze bus vandaan moet komen) de wegen geblokkeerd. We gaan nu met de lokale bus (zonder airco) die tussen Ica en Lima pendelt en hopen maar dat we onderweg niet smelten, want het is erg heet.
Dit is het laatste stukje over onze reis naar Peru.
We hebben er van genoten en gaan morgen vast dikke tranen huilen als we afscheid moeten nemen van Stephan, Karina en haar familie. Woensdag doen we dat nog eens dunnetjes over als we Bob en Mieke gedag zeggen en weer in ons eigen vertrouwde leven terugstappen. Gelukkig hebben we mooie herinneringen, foto's en verhalen. Jullie gaan ervan horen!
Ik schreef al eerder dat we in een van de droogste gebieden ter wereld zitten, maar gisteravond maakten we toch even mee dat het een paar druppels regende. Only once a year, zei de receptionist van het hotel. Hebben wij weer. Wat we ook hebben is dat onze vip-bus vanavond niet rijdt. Er zijn mijnwerkers aan het staken en die hebben rondom Arequipa (waar onze bus vandaan moet komen) de wegen geblokkeerd. We gaan nu met de lokale bus (zonder airco) die tussen Ica en Lima pendelt en hopen maar dat we onderweg niet smelten, want het is erg heet.
Dit is het laatste stukje over onze reis naar Peru.
We hebben er van genoten en gaan morgen vast dikke tranen huilen als we afscheid moeten nemen van Stephan, Karina en haar familie. Woensdag doen we dat nog eens dunnetjes over als we Bob en Mieke gedag zeggen en weer in ons eigen vertrouwde leven terugstappen. Gelukkig hebben we mooie herinneringen, foto's en verhalen. Jullie gaan ervan horen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten