Terug naar Lima en naar huis

Ons hotel had een klein, maar heerlijk zwembadje......

en lekkere ligbedjes.

De oase van Huacachina

De zwaar beschadigde kathedraal van Senor de Luren

Vandaag gaan we terug naar Lima en morgenavond (woensdag) vliegen we via Madrid naar Brussel waar we donderdagavond laat aan komen. Gisteren hebben we nog een en ander in en rond Ica bekeken. Ica is aan het herstellen van de zware aardbeving in 2007, waarvan de officieel vastgestelde kracht 7.9 bedraagt. Het verhaal gaat dat de auroriteiten er belang bij hebben om dat zo te houden want bij een aardbeving van 8 of meer moet de overheid veel meer geld stoppen in herbouw en herstel, ook van prive eigendommen. De kathedraal van El Senor de Luren is ook flink beschadigd. Voor de inwoners van Ica is dit gebouw erg belangrijk maar ondanks het feit dat er voldoende fondsen beschikbaar zijn is men nog niet begonnen met het herstel. Ook weer omdat de autoriteiten het nog niet eens zijn over hoe dat moet worden aangepakt. Vlak bij Ica ligt de oase Huacachina: tussen enorme zandduinen waar je met een buggy of sandboard vanaf kunt racen, ligt een klein meertje omringd door palmbomen. Ica is ook bekend om de productie van wijn en pisco. We bezochten de oudste bodega waar we zagen hoe dat in zijn werk gaat en natuurlijk mochten we ook nog proeven. Met een alcoholpercentage van 45 % is de pisco erg sterk spul en na een paar voorzichtige nipjes hebben we de rest dan ook maar aan de mamapacha geoffreerd: gewoon tussen de oleanders gegooid!
Ik schreef al eerder dat we in een van de droogste gebieden ter wereld zitten, maar gisteravond maakten we toch even mee dat het een paar druppels regende. Only once a year, zei de receptionist van het hotel. Hebben wij weer. Wat we ook hebben is dat onze vip-bus vanavond niet rijdt. Er zijn mijnwerkers aan het staken en die hebben rondom Arequipa (waar onze bus vandaan moet komen) de wegen geblokkeerd. We gaan nu met de lokale bus (zonder airco) die tussen Ica en Lima pendelt en hopen maar dat we onderweg niet smelten, want het is erg heet.

Dit is het laatste stukje over onze reis naar Peru.
We hebben er van genoten en gaan morgen vast dikke tranen huilen als we afscheid moeten nemen van Stephan, Karina en haar familie. Woensdag doen we dat nog eens dunnetjes over als we Bob en Mieke gedag zeggen en weer in ons eigen vertrouwde leven terugstappen. Gelukkig hebben we mooie herinneringen, foto's en verhalen. Jullie gaan ervan horen!

Ica en de Islas Ballesteras

De familie op pad!

Een spectaculair zicht op de kustlijn bij Paracas

De bewoners van de eilandjes

We zijn met de boot door deze "poort" gevaren.

De Candalabra

Vandaag is het eerste Paasdag en we zitten aan de rand van het zwembad een beetje bij te komen van de drukte in verband met de paasdagen. Morgen moeten alle Peruanen weer gewoon aan het werk en daarom is het gros van de gasten in ons hotel alweer vertrokken. We vinden dat niet zo erg want er was hier een soort Cosa Nostra familie van Peruanen neergestreken die in het toch al niet zo grote hotel overal nadrukkelijk aanwezig was. De herrie was niet van de lucht en we hebben met verbazing gekeken hoe Peruanen met hun kinderen omgaan. Karina vertelde ons later dat Peruaanse kinderen erg verwend worden en eigenlijk altijd hun zin krijgen. Dat hadden we dus al gezien.

Gisteren zijn we een tour gaan maken naar de Islas Ballesteras en door het National Park, dat tot een van de droogste gebieden ter wereld behoort en ook beschermd wordt. De boottocht naar de eilanden die wel de kleine Galapagos worden genoemd, was heel erg leuk. Onderweg zagen we nog een van de tekeningen die de Nazca's vermoedelijk hebben achtergelaten in de woestijn. Wetenschappers zijn het nog steeds niet eens over de oorsprong en bedoeling van die tekeningen, maar indrukwekkend zijn ze wel. Op de eilandjes zelf zie je veel verschillende soorten vogels die er of permanent verblijven of op trektocht zijn en zeerobben.

In het park zelf zijn we door de woestijn gereden en hebben we genoten van de spectaculaire kustlijn. De foto's spreken voor zich!

Arequipa en op weg naar Ica

De vulkaan Misti vanaf het dak van het Santa Catalina Klooster


En vanaf het dakterras van ons hostel in Arequipa.

Doorkijkje in het klooster

In Arequipa hebben we alles lopend kunnen bekijken. Dat was ook wel een verademing want tot nu toe moesten we voor alles wat we wilden bezoeken een taxi- of een busrit maken. Lopend door een stad krijg je ook meer mee van hoe het dagelijks leven er uit ziet en je bent natuurlijk ook een gewillige prooi voor allerlei lieden die iets aan de man willem brengen. Het valt ons op dat Peruanen daar niet vervelend opdringerig in zijn. In Arequipa zijn ze meer op toerisme gericht en werd er op straat ook regelmatig een gesprekje in het engels met ons aangeknoopt.

Een belangrijke bezienswaardigheid is het Santa Catalina klooster dat midden in het centrum ligt en haast een dorp op zichzelf vormt. We hebben er op ons gemak doorheen gewandeld en erg genoten van de rust en de sfeer. Spectaculair was het uitzicht vanaf het dak van het klooster op de vulkanen die om Arequipa heen liggen.

Woensdagavond zijn we met de nachtbus van Arequipa naar Ica gereden. Een lange rit van ruim elf uur. Ik kon niet goed slapen en heb dankzij de volle maan nog heel wat van het landschap onderweg kunnen zien. Het stuk langs de grote oceaan voert over enorme kliffen met scherpe bochten en behoorlijk diepe ravijnen waar je de golven wit schuimend in zag breken. Heel mooi, maar soms ook beangstigend: ik was blij met de Christoffel die Rina ons meegaf voor onderweg!

Donderdagochtend arriveerden we in ons hotel in Ica, waar een paar uur later Stephan en Karina ook aankwamen. We willen hier samen met hen nog een beetje bijkomen en ook nog een en ander gaan bekijken.

Eten en drinken en wat daar nog meer bij hoort

We zijn nu ruim drie weken in Peru en we hebben inmiddels een aardig beeld van de keuken. Een belangrijk verschil met Holland is dat de hoofdmaaltijd vroeg in de middag wordt genuttigd en dat die altijd bestaat uit gekookt voedsel. Stephan vertelde ons dat er 's-morgens gekookt wordt en dat daar eigenlijk drie maal per dag van wordt gegeten. Wij kregen in de hostels altijd een ontbijtje met vruchtensap, brood, boter en jam, desgwenst aangevuld met gekookte eieren of roerei. Het brood vinden we erg lekker. Peru kent een aantal specifieke gerechten waarvan de gebakken cavia misschien de meest bekende is. Een keer geprobeerd, maar die smaakt zelf naar niks. De aardappelen die erbij hoorden waren wel erg lekker. Kip wordt het meeste gegeten en overal krijg je rijst bij. Wij vinden het lastig om in de lokale tentjes te gaan eten. Een maaltijd is dan er goedkoop, maar ze zien er niet erg aantrekkelijk uit en de enkele keer dat we het probeerden kwamen we bedrogen uit vanwege het feit dat onze magen en darmen niet goed reageren op al dat exotische gedoe. Niks gewend, die gringo's. Gelukkig hebben we van de GGD goede pilletjes meegekregen om de ongemakken het hoofd te kunnen bieden en een dagje alleen een broodje eten doet ook wonderen. Op straat word je regelmatig geconfronteerd met Peruanen die aan het eten zijn. Soms hebben ze iets meegenomen van thuis en soms nemen ze iets van de stalletjes of venters op straat, die van alles klaarmaken en aanbieden. Dat durven we helemaal niet aan. We zijn daardoor meestal "duur" uit voor het eten: met z'n vieren besteden we in totaal tussen de 20 en 25 euro voor een warme maaltijd, inclusief de drankjes. Bob en Frank zijn erg te spreken over het bier, dat van een prima kwaliteit is. Het is soms wel moeilijk om het ook gekoeld te krijgen. Mieke en ik zijn meer van de limonade die van vers geperste limoenen wordt gemaakt en de Inka Kola. Toen we daarvan de eerste keer een flesje voor onze neus hadden staan kregen we tegelijkertijd door waar het naar rook: exota! Het bleek ook zo te smaken en we waren weer even terug in onze kinderjaren.

Arequipa en de Semana Santa

Het volkslied wordt uit volle borst meegezongen


De processie


Op de Plaza de Armas is altijd wat te doen. Hier een man met een typemachine die voor een paar sol een keurig briefje voor je tikt. De klanten zitten links.

Op het binnenplein bij de kathedraal staat een grote tank met gewijd water waar je een flesje (niet meer dan een halve liter!) uit mag tappen. Het viel ons op dat niemand iets in het bijbehorende geldkistje gooit.

De kathedraal van Arequipa met de fontein op het Plaza de Armas op de voorgrond.

Zondagavond zijn met Peruvian Airlines naar Arequipa gevlogen: een comfortabele en snelle manier (we waren er in vijf kwartier) om ruim 1000 kilometer afstand en het hoogteverschil van zeeniveau naar 3800 m te overbruggen. We verblijven in een hostel aan de rand van de oude binnenstad, waardoor we op loopafstand zitten van de Plaza Major en alle bezienswaardigheden. Het was eigenlijk de bedoeling om vanuit Arequipa nog een tweedaagse tour te maken naar de Colca Canyon, maar we hebben besloten daar van af te zien omdat we hier maar drie dagen zijn. Arequipa is een mooie stad, die omringd wordt door vulkanen en veel te bieden heeft. Bovendien zitten we in de aanloop naar Pasen midden in de Semana Santa en in Peru betekent dat nog iets. Bijna dagelijks zijn er processies waarbij je je ogen uitkijkt. Allereerst natuurlijk de enorme en rijk versierde beelden van Jezus Christus, Maria en diverse heiligen die op de schouders in een optocht worden meegedragen. Een lastige klus die om een perfecte samenwerking van de dragers vraagt, want als er even iemand uit balans raakt begint zo'n beeld vervaarlijk te zwaaien. We verbazen ons ook over de organisatie van zo'n gebeurtenis en over de betrokkenheid van het publiek. Hoewel het aan de ene kant een ongeorganiseerde bende lijkt, blijkt toch steeds weer dat iedereen op het moment supreme wel weet wat hij moet doen. Het valt ook op dat er veel aandacht en eerbied is voor de toespraken, gebeden en het spelen van het volkslied. Ik vind het indrukwekkend om te horen dat iedereen dan mee bidt en uit volle borst mee zingt. We zagen dat in de kerken ook hard wordt gewerkt om alles in gereedheid te brengen voor het Paasfeest. In de kathedraal werd flink gepoetst en kwam er nog enige militaire precisie aan te pas om alle banken weer netjes in het gelid te krijgen. Het contrast met de buitenwereld is soms groot, want een paar honderd meter van het centrale plein is het weer chaos op straat. Mieke en ik genieten hier ook van de vele winkeltjes die vol liggen met allerlei kleurige, kitscherige maar soms ook mooie producten van de omgeving en met z'n vieren genieten we van mooie gebouwen, musea en het Santa Catalina klooster.

Huaraz; deel 2

Uitzicht vanaf de Lazy Dogs Inn

Frank heeft direct contact.

Een van de Lazy Dogs!

Kolibri

De koffie: vlak daarna begon het te schudden en stonden we in no-time buiten!

Afscheid van Olaza's B&B: zonsondergang vanaf het dakterras

De terugreis naar Lima met de VIP-bus.

Zaterdag was onze laatste dag in Huaraz en dat werd een heel bijzondere. Met enige weemoed hebben we onze spullen gepakt en de kamers in Olaza B&B ontruimd. Omdat we pas om 22 uur met de bus naar Lima zouden vertrekken, hebben we de rest van de dag gebruikt om in Huaraz zelf wat boodschappen te doen en daarna zijn we met een taxi naar The Lazy Dog Inn gereden. Een prachtige plek aan de rand van het National Park met uitzicht op de besneeuwde pieken en het dal. We maakten er kennis met Diana Morris, een Canadese vrouw met Nederlandse voorouders die al lange tijd in Zuid-Amerika woont en samen met haar man de Inn runt. Diana is een gastvrije vrouw die verzot is op paarden en op alle mogelijke manieren probeert om de lokale bevolking -en met name de kinderen- een betere toekomst te geven. Het is de moeite waard een kijkje te nemen op haar website: http://www.thelazydoginn.com/ en dan vooral iets te lezen over de projecten. We hebben er een heerlijke middag gehad waar we ook nog wijzer van geworden zijn want Diana kent de Peruanen en de Peruaanse maatschappij goed en kan daar boeiend over vertellen. Heel nuttig voor kersverse schoonouders van een Peruaanse schoondochter! We maakten ook kennis met de honden en de paarden en Frank slaagde er zelfs in een kolibri te fotograferen. Het was een mooie ervaring.

Minder prettig was dat we 's avonds tijdens het eten werden opgeschrikt door een lichte aardschok. In no-time stonden de eigenaars van de restaurants, winkels en hun publiek buiten, wat ons achteraf verbaasde want de toeristen moesten het maar uitzoeken. Het was een vreemde gewaarwording omdat je eigenlijk geen idee hebt wat er aan de hand is. Stephan had in Lima ook wel wat gevoeld, maar stelde ons gerust omdat dit soort bevingen niet ongewoon zijn.

Via internet kwamen we er achter dat er voor de kust, zo'n 85 kilometer van Huaraz een schok van 5,3 op de schaal van Richter had plaatsgevonden. Het lokale nieuws besteedde er niet eens aandacht aan. Alweer een avontuur rijker!

Vanmorgen zijn we heel vroeg aangekomen in Lima waar we nu bij Stephan en Karina zijn. Vanmiddag gaan we weer op tijd naar het vliegveld want we vliegen vanavond door naarArequipa. Benieuwd wat we daar weer gaan beleven!

Huaraz; deel 1

De Huascaran vanaf het dakterras bij Olaza's B&B


Nog meer sneeuw op de bergen


Lagunas Lllanganuco

Mooi plaatje!

Ontbijtje op het dakterras van Olaza's.

Chavin de Huantar: een pre-Inca tempel.

Onze gids David

Traditionele kledij en vervoer.

Na een flinke klimpartij: de waterval!

Boerenerfje waar de mais hangt en ligt te drogen.

Vanaf dinsdag zitten we in Huaraz, dat op ruim 400 km afstand van Lima ligt in een vallei tussen de Cordillera Negra en Cordillera Blanca. We logeren op een erg leuke plek met een dakterras en verblijfsruimte die uitkijken op de besneeuwde bergtoppen. Voor de rest bevalt Olaza's bed & breakfast ook erg goed: erg aardige mensen, de kamers zijn schoon, de bedden prima maar het meest genieten we toch van de rustige omgeving. Het is ook erg handig en gezellig om met z'n vieren op stap te zijn: vier weten er meer dan twee, met z'n vieren kun je gemakkelijk een privé-tripje organiseren en 's-avonds vermaken we ons prima met een kaartspelletje of een beetje kletsen over van alles en nog wat.
Huaraz is een rommelig stadje dat in de jaren 70 grotendeels verwoest is door de aardbeving en daarna weer snel is opgebouwd met weinig oog voor authenticiteit. Maar de natuur er omheen maakt heel veel goed.
Woensdag hadden we stralend weer en zijn we met een gids de bergen in getrokken, met als reisdoel twee bergmeren. We hebben de hoogste bergtoppen, waaronder de Huascaran van 6768 meter hoog in alle glorie kunnen zien en dat is in deze tijd van het jaar best bijzonder. Onze gids wist veel te vertellen en we hebben onze ogen uitgekeken.
Donderdag hadden we minder geluk want we hadden geboekt voor een tocht naar Chavin de Huantar, om daar een pre-Incatempel te bekijken. De tempel was er nog maar de reis er naartoe vonden we een verschrikking. De wegen hier hebben erg veel te lijden van de regen en daardoor zitten er enorme gaten in of is het wegdek soms helemaal weggespoeld. Tel daarbij op dat het zo'n vier uur duurt voor je er bent en dat we een chauffeur troffen die het geen probleem vond om zigzaggend over de weg te schieten waarbij hij naar ons idee soms gevaarlijk dicht langs de afgrond glibberde. Al met al was het geen pretje. De tempel en het verrassend moderne museum waren op zich wel de moeite waard, maar als we hadden geweten dat we daarvoor acht uur in de achtbaan moesten zitten hadden we het niet gedaan.
Vrijdag zijn alleen Bob, Mieke en ik op stap gegaan omdat Frank de hele nacht op het toilet had gezeten. Hij was 's morgens jammergenoeg niet in staat om mee te gaan en wilde liever rustig in het hostel blijven. Hartstikke jammer want het was een geweldig mooie tocht naar Honcopampa, waar je na een wandeling van ongeveer drie kwartier bij een waterval uitkwam. Uitzicht op de Cordillera Negra en de prachtige vallei waren zeer de moeite waard en de weg die we moesten volgen voerde langs een aantal gehuchten waar je nog goed kon zien hoe de Peruanen in de bergdorpen leven.
Zaterdagavond gaan we met de nachtbus terug naar Lima waar we maar heel even blijven omdat we zondagavond doorvliegen naar Arequipa.